_______________________________________________________

Χρειάζομαι μια ομπρέλα που και που….




 

Απεχθάνομαι τις ομπρέλες. Γενικώς προτιμώ να γίνω μούσκεμα απ’ τη βροχή, παρά να κρατάω ομπρέλα. Εκτός ότι δε με βολεύει καθόλου που πρέπει να έχω το ένα μου χέρι απασχολημένο κρατώντας την, να πιάνω περισσότερο χώρο, να τρακάρω με άλλες ομπρέλες και να ‘χω κι αυτό το «άνοιξε – κλείσε» και συνήθως «χάλασε», μου φαίνεται επίσης πολύ ξενέρωτο αξεσουάρ. Σιγά 

καλέ μη λιώσεις πια… Είναι όμως κάτι στιγμές που αυτό το απεχθές αξεσουάρ μου είναι τελείως απαραίτητο. Στιγμές που μου μιλάει κάποιος πολιτικός και εκσφενδονίζει μ@@@@ες και σάλια σε ρυθμό πολυβόλου. Στιγμές που κάποιος παρκάρει σε πεζοδρόμιο εμποδίζοντας  να περάσει αναπηρικό καροτσάκι και τότε χρειάζομαι κάτι να του φέρω στο «άδειο» κεφάλι του. Στιγμές που κάποιος, με ανοιχτή ομπρέλα, περνάει ξυστά δίπλα από το μάτι μου και με αγριοκοιτάζει που…βρέθηκα στο δρόμο του…. Αυτές τις στιγμές χρειάζομαι μια ομπρέλα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου