_______________________________________________________

Κάπου εκεί, έχασα τη μπάλα......




Θα με συγχωρήσετε νομίζω μα, πρέπει να πω τι γνώμη μου. Όταν ήμουνα μικρή, άκουγα Βουλή και νόμιζα πως είναι ένας μεγάλος ναός δημοκρατίας όπου μαζεύονταν κάποιοι επιστήμονες, μορφωμένοι άνθρωποι, με σκοπό να βοηθήσουν τη χώρα τους να πάει ακόμα πιο μπροστά, να γίνει ακόμα πιο καλύτερη και να είναι αξιοζήλευτη απ’ όλους στον πλανήτη.
Μετά 
ήρθε η τηλεόραση. Κάπου εκεί, έχασα τη μπάλα. Είδα να βρίζονται με χυδαίες λέξεις αυτοί που εχθές έτρωγαν μαζί σε μια ταβέρνα. Είδα ανθρωπάκια που μέχρι εχθές λοιδορούσαν όποιους έπαιρναν δωρεάν αυτοκίνητα εις βάρος του λαού, να έχουν ήδη πάρει τα δικά τους ….
Είδα και τι δεν είδα. Κυρίους και Κυρίες δεν είδα. Κάτι μικρά ανθρωπάκια μόνο που, βγάζει ο ένας το μάτι του άλλου μα, πάλι στις ταβέρνες τρώνε μαζί και όχι, δεν πληρώνουν αυτοί, ο λαός πληρώνει….. Αλήθεια, πολλή θα ήθελα να έβλεπα τα βιογραφικά τους, αυτά τα διαπιστευτήρια (στοιχείο που δείχνει ότι κάποιος έχει τις απαραίτητες γνώσεις ή ικανότητες για μια δουλειά, πόσο μάλλον όταν αυτή η δουλειά έχει να κάνει με το μέλλον των παιδιών και της πατρίδας) που σου ανοίγουν πόρτες για να βρεις κάποια δουλειά. Συνήθως τα υπογράφουν εργοδότες που έχουν δει τι δουλειά σου και την έχουν εκτιμήσει, καθηγητές που βεβαιώνουν τις όποιες σπουδές σου και ουσιαστικά δείχνουν κατά πόσον πρέπει να σ’ εμπιστευτούν στην καινούργια σου δουλειά. Εμείς πως μπορούμε κι εμπιστευόμαστε αυτά τα ανθρωπάκια; Έχουμε δει τα βιογραφικά τους; Όχι αυτά που λένε πως έχουν, τα άλλα τα πιστοποιημένα;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου