Αν δεν απατώμαι «λέρες» λέγανε την παλαιότερη εποχή τους μ@@@@ες που για να τραβήξουν την προσοχή φτάνανε στα άκρα. Σήμερα, αυτές οι «λέρες» παίζουν με τα συναισθήματα των άλλων δημιουργώντας εκ του μη όντος ιστορίες για να τραβήξουν το ενδιαφέρων.
Ορισμένοι λέγονται δημοσιογράφοι, ορισμένοι είναι άγνωστοι απλά φτιάχνουν μια
σελίδα στο facebook και αναμοχλεύουν θανάτους που έγιναν πριν αρκετά χρόνια και
τα αναφέρουν σαν σημερινά συμβάντα.
Αυτό το αίσχος όμως δεν σταματάει στους ήδη αποχωρήσαντες μα, παίρνουν σβάρνα
και τα γηροκομεία βγάζοντας στην επικαιρότητα ανήμπορους γέροντες που κάποτε
ήταν διάσημοι και σήμερα ή δεν έχουν την ικανότητα να επικοινωνήσουν ή απλά
έχουν αποσυρθεί από τα κοινά.
Αυτές οι «λέρες» δεν σκέφτονται τους ηλικιωμένους συγγενείς τους που ίσως
χρειάζονται προστασία ή τους εαυτούς τους όταν παραμεγαλώσουν και θα ζητούν
σεβασμό από τους νεότερους.
Σεβασμό που δεν δείχνουν σήμερα και θα τον απαιτούν αύριο.
Κρίμα.
Μου ήρθε στο μυαλό μου μια ιστορία που μου έλεγε ο παππούς μου.
Κάποτε, ένας γιος πήρε τον ηλικιωμένο πατέρα του στο σπίτι παρά τις αντιρρήσεις
της γυναίκας του. Στο τραπέζι ο παππούς έριχνε λίγη σούπα στο τραπεζομάντηλο
γιατί τρέμανε τα χεράκια του. Ο εγγονός του τον αγαπούσε και τον τάιζε τις περισσότερες
φορές. Ο γιος του, για να μην γκρινιάζει η γυναίκα του, του έφτιαξε ένα μικρό
τραπεζάκι και ένα ξύλινο πιατάκι για να τρώει στην γωνιά χωρίς να λερώνει.
Κάποια μέρα είδε τον γιο του να σκαλίζει ένα ξύλο στον κήπο.
- Τι κάνεις εκεί αγόρι μου; Τον ρώτησε
- Μπαμπάκα, σου φτιάχνω το πιατάκι σου για όταν γεράσεις, του απάντησε ο γιος του.
Κλαίγοντας τότε κατάλαβε πως "Σήμερα
εμού, αύριο εσού και ουδέποτε κανενός"
